Τοπικότητα και βιώσιμη ανάπτυξη
Συν-συγγραφέας : Αθανασακοπούλου, Αγγελική, Απόφοιτη ΠΜΣ Παν/μίου Αιγαίου || Ανδρεαδάκης, Νικόλαος || Ανδρεόπουλος, Ανδρέας || Αρετάκη, Κωνσταντίνα, Απόφοιτη ΠΜΣ Παν/μίου Αιγαίου || Βαβούρας, Ιωάννης Σ. || Γιαννακόπουλος, Αθανάσιος || Γιαντσίδης, Γιώργος, Απόφοιτος ΠΜΣ Παν/μίου Αιγαίου || Δεληγιώργη, Βαρβάρα, Απόφοιτη ΠΜΣ Παν/μίου Αιγαίου || Καρύδης Μιχαήλ || Κατσιγιάννη Αφροδίτη || Κατσιγιάννη, Βικτωρία || Καφετζή, Δέποινα, Απόφοιτη ΠΜΣ Παν/μίου Αιγαίου || Κόνσολας, Μάνος Ν. || Κώστας Ρόντος || Μαλάκης, Ευστάθιος || Μάτζανος, Δημήτριος || Μουστάκας, Λουκάς || Μπερτζαμάνη, Θωμαή, ΕΕΔΙΠ Παν/μίου Αιγαίου || Μπύρου, Ελένη, απόφοιτη ΠΜΣ "Περιβαλλοντική εκπ/ση", υποψήφια Διδάκτορας ΤΕΠΑΕΣ Παν/μίου ΑιγαίουΠαν/μίου Αιγαίου || Ξανθάκου, Γιώτα || Πανούση, Πηνελόπη || Πανούσης, Γιάννης || Πεταυράκη, Χρυσούλα || Πετράκου, Ηλέκτρα Β. || Πιζήμολας, Παναγιώτης, Απόφοιτος ΠΜΣ Παν/μίου Αιγαίου || Ράγκου, Πολυξένη || Ρωμανός, Άγγελος, Απόφοιτος ΠΜΣ Παν/μίου Αιγαίου || Σταμάτης, Παναγιώτης Ι. || Σταύρου, Νεκτάριος, ΤΕΦΑΑ/ΕΚΠΑ || Τάσιος, Θεοδόσιος, Καθηγητής Ε.Μ.Π. || Τζαμπερής Νεζάμ || Τσάπαλα, Φλώρα || Τσατταλιός, Νίκος, Απόφοιτος ΠΜΣ Παν/μίου Αιγαίου || Χούλη, Αγγελική - Δικαία || Χριστινάκης, Βασίλειος, Απόφοιτος ΠΜΣ Παν/μίου Αιγαίου || Χριστοδουλάκης, Παναγιώτης - Τσαμπίκος
Κυκλοφορεί
ISBN: 978-618-5059-31-6
Διάδραση, Αθήνα, 2015
1η έκδ. || Νέα
Γλώσσα: Ελληνική, Νέα
€ 55.00 (περ. ΦΠΑ 6%)
Βιβλίο, Χαρτόδετο
17 x 24 εκ., 1,370 γρ., 832 σελ.
Σύντομη περιγραφή
Όταν οι εξελίξεις και οι αλλαγές συντελούνται με αναφορά σε συγκεκριμένο χώρο, η σχέση τόπου και ανάπτυξης φαίνεται αυτονόητη, όπως σχεδόν αυτονόητη φαίνεται και η σχέση της ανάπτυξης με αλλαγές...
Περιγραφή

Όταν οι εξελίξεις και οι αλλαγές συντελούνται με αναφορά σε συγκεκριμένο χώρο, η σχέση τόπου και ανάπτυξης φαίνεται αυτονόητη, όπως σχεδόν αυτονόητη φαίνεται και η σχέση της ανάπτυξης με αλλαγές, ποσοτικές και ποιοτικές, στην οικονομία, την κοινωνία, τον πολιτισμό και το φυσικό περιβάλλον. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η ταύτιση των διαστάσεων της ανάπτυξης με τις παραμέτρους της τοπικότητας. Γιατί, πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο «τόπος», πέρα από ένα σύμπλεγμα φύσης, κοινωνίας, οικονομίας και πολιτισμού το οποίο συνεχώς μετασχηματίζεται μέσα από άπειρους πιθανούς συνδυασμούς συγκυριών, διαδικασιών και ενεργειών που μπορούν, όταν είναι θετικές, να χαρακτηριστούν «αναπτυξιακές»;

Στο πλαίσιο αυτό, είναι επίσης αυτονόητο ότι η βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία στη θεμελιώδη της αρχή ταυτίζεται με την υπόσχεση για μακροχρόνια «διαγενεακή» εναρμόνιση των παραπάνω τεσσάρων διαστάσεων, μπορεί με βεβαιότητα να συγκεκριμενοποιηθεί όταν ιδωθεί υπό τοπική οπτική. Μόνο που, σε μια τέτοια περίπτωση, το κομψό και αδιαμφισβήτητα ελκυστικό θεωρητικό βάθρο της αειφόρου ανάπτυξης καταλήγει να συνδέεται, σε επίπεδο στρατηγικής και πολιτικών, με μια σειρά από συγκρούσεις. Αυτό γιατί στο πλαίσιο της βιώσιμης ανάπτυξης πρέπει:
• ο τόπος να λειτουργεί ως ανοικτό σύστημα, αλλά ταυτόχρονα να μην απειλείται ως είδος υπό εξαφάνιση
• η κοινωνία να μετασχηματίζεται και να δέχεται το νέο και τις επιρροές του, αλλά
ταυτόχρονα να διατηρεί τη συνοχή και την ταυτότητά της.
• ο πολιτισμός να εκσυγχρονίζεται, αλλά να μένει πιστός στις ρίζες του και να τις
κληροδοτεί άφθαρτες στις επόμενες γενεές. και
• η φύση να διατηρείται, και συγχρόνως να δέχεται τις παρεμβάσεις που οι βιώσιμοι αναπτυξιακοί μετασχηματισμοί συνεπάγονται.

Δεν χρειάζεται παρά να σκεφτεί κανείς την πολυπλοκότητα των συγκρούσεων αυτών για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι τέσσερις τεμνόμενοι κύκλοι της αειφόρου ανάπτυξης δεν έχουν σαφή περιγράμματα και τα κοινά τους σημεία δεν είναι πάντα διακριτά.

Όταν οι εξελίξεις και οι αλλαγές συντελούνται με αναφορά σε συγκεκριμένο χώρο, η σχέση τόπου και ανάπτυξης φαίνεται αυτονόητη, όπως σχεδόν αυτονόητη φαίνεται και η σχέση της ανάπτυξης με αλλαγές, ποσοτικές και ποιοτικές, στην οικονομία, την κοινωνία, τον πολιτισμό και το φυσικό περιβάλλον. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η ταύτιση των διαστάσεων της ανάπτυξης με τις παραμέτρους της τοπικότητας. Γιατί, πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο «τόπος», πέρα από ένα σύμπλεγμα φύσης, κοινωνίας, οικονομίας και πολιτισμού το οποίο συνεχώς μετασχηματίζεται μέσα από άπειρους πιθανούς συνδυασμούς συγκυριών, διαδικασιών και ενεργειών που μπορούν, όταν είναι θετικές, να χαρακτηριστούν «αναπτυξιακές»;

Στο πλαίσιο αυτό, είναι επίσης αυτονόητο ότι η βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία στη θεμελιώδη της αρχή ταυτίζεται με την υπόσχεση για μακροχρόνια «διαγενεακή» εναρμόνιση των παραπάνω τεσσάρων διαστάσεων, μπορεί με βεβαιότητα να συγκεκριμενοποιηθεί όταν ιδωθεί υπό τοπική οπτική. Μόνο που, σε μια τέτοια περίπτωση, το κομψό και αδιαμφισβήτητα ελκυστικό θεωρητικό βάθρο της αειφόρου ανάπτυξης καταλήγει να συνδέεται, σε επίπεδο στρατηγικής και πολιτικών, με μια σειρά από συγκρούσεις. Αυτό γιατί στο πλαίσιο της βιώσιμης ανάπτυξης πρέπει: 
• ο τόπος να λειτουργεί ως ανοικτό σύστημα, αλλά ταυτόχρονα να μην απειλείται ως είδος υπό εξαφάνιση
• η κοινωνία να μετασχηματίζεται και να δέχεται το νέο και τις επιρροές του, αλλά
ταυτόχρονα να διατηρεί τη συνοχή και την ταυτότητά της. 
• ο πολιτισμός να εκσυγχρονίζεται, αλλά να μένει πιστός στις ρίζες του και να τις
κληροδοτεί άφθαρτες στις επόμενες γενεές. και
• η φύση να διατηρείται, και συγχρόνως να δέχεται τις παρεμβάσεις που οι βιώσιμοι αναπτυξιακοί μετασχηματισμοί συνεπάγονται.

Δεν χρειάζεται παρά να σκεφτεί κανείς την πολυπλοκότητα των συγκρούσεων αυτών για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι τέσσερις τεμνόμενοι κύκλοι της αειφόρου ανάπτυξης δεν έχουν σαφή περιγράμματα και τα κοινά τους σημεία δεν είναι πάντα διακριτά.


Add: 2016-11-15 11:15:42 - Upd: 2024-05-10 14:47:21